Rust vinden terwijl het leven doorgaat

In Stilte in beweging komen vloeiende lijnen en een gedragen houding samen. De vorm lijkt te bewegen, als een lichaam in een langzame dans of een zachte stof die nog even meedeint. Tegelijkertijd straalt het beeld rust uit.

De brede basis verbindt het kunstwerk met de grond. Van daaruit ontstaat een opwaartse beweging, met in het midden een open ruimte. Die opening laat licht en lucht toe en geeft de stilte een eigen plek in het beeld.

Stilte in beweging vertelt over de mogelijkheid om bij jezelf te blijven terwijl alles om je heen verandert. Je kunt meebewegen en toch houvast ervaren.

Het beeld nodigt je uit om even te vertragen. Om te voelen hoe beweging en stilte naast elkaar kunnen bestaan, zoals een ademhaling die komt en gaat.

Een ontmoeting zonder woorden

Met De Eerste Blik wil ik het moment laten zien waarop je iemand voor het eerst ontmoet. Je kijkt in een gezicht, ontmoet een blik en voelt iets, nog voordat er een woord is gesproken.

De open ogen en het iets opgeheven hoofd drukken voor mij de bereidheid uit om contact te maken. Daarin zit ook kwetsbaarheid: jezelf laten zien, zonder te weten hoe de ander naar je kijkt.

Ik wil de kijker uitnodigen om even bij die ontmoeting te blijven. Achter ieder gezicht leeft een verhaal dat je niet meteen kunt zien. Wat vertelt die blik je, en wat vul je zelf in?

De Eerste Blik gaat voor mij over kijken en gezien worden. Over dat kleine moment waarin twee werelden elkaar raken en er ruimte ontstaat om de ander te leren kennen.

Bescherming en innerlijke kracht

De Wachter staat stevig en waakzaam. De krachtige, naar voren gerichte vorm lijkt bescherming te bieden aan wat zich daarachter bevindt. Het beeld straalt rust uit, maar blijft tegelijkertijd alert.

De ruwe bovenzijde draagt de sporen van de oorspronkelijke steen. Daaronder komt een zachtere, gladde vorm tevoorschijn. Dit contrast vertelt over de kracht die aan de buitenkant zichtbaar is en de kwetsbaarheid die vanbinnen beschermd mag worden.

De opening tussen beide vormen laat ruimte voor licht en verbinding. De wachter sluit zich niet af, maar bepaalt bewust wat dichtbij mag komen.

De Wachter staat symbool voor het bewaken van je grenzen, zonder jezelf voor de wereld te verbergen. Een stille aanwezigheid die beschermt, vertrouwen geeft en je eraan herinnert dat echte kracht ook zacht kan zijn.

Voelen waar je bent

Met Tastzin wil ik de aandacht brengen naar het contact tussen je huid en de wereld om je heen. Een aanraking maakt je bewust van een oppervlak, maar ook van jezelf. Je voelt waar jij ophoudt en waar iets anders begint.

De ronde vormen en glooiende lijnen nodigen uit om het beeld met je handen te volgen. Het gladde oppervlak wordt onderbroken door natuurlijke oneffenheden in de steen. Zo ontstaat een ontmoeting waarin iedere plek iets anders laat voelen.

De donkere en lichte delen trekken je blik over het beeld. Maar hoe zou je deze vorm ervaren met je ogen dicht? Wat merk je op wanneer je vingers het kijken overnemen?

Tastzin gaat voor mij over thuiskomen in het voelen. Over aandacht voor een eenvoudige aanraking en het besef: ik ben hier, in contact met wat mij omringt.

Zichtbaar worden wie je bent

Met Ontwaken uit Steen wil ik laten zien hoe iets wat verborgen ligt langzaam zichtbaar kan worden. Een gezicht komt naar voren, terwijl het nog deel uitmaakt van de steen. De mond, neus en wang krijgen vorm; andere delen blijven verscholen.

Voor mij gaat dit over het ontdekken van jezelf. Soms voel je dat er iets in je leeft waarvoor je nog geen woorden hebt. Een verlangen, een gevoel of een kant van jezelf die ruimte zoekt. Dat zichtbaar laten worden vraagt tijd en vertrouwen.

De aders, kleuren en onregelmatigheden van de steen lopen door het gezicht heen. Ze horen bij wat tevoorschijn komt, zoals je ervaringen deel blijven uitmaken van wie je bent.

Ontwaken uit Steen verbeeldt dat voorzichtige begin. Je hoeft jezelf nog niet helemaal te kennen om je te laten zien. Ook terwijl je nog aan het ontdekken bent, mag je naar buiten treden.

Even stilstaan bij wat je bezighoudt

Met Overdenken wil ik een moment laten zien waarin je de aandacht naar binnen keert. De zittende figuur houdt één knie dicht bij zich, het hoofd iets gebogen. Een hand rust op de grond, alsof er tijdens het nadenken behoefte blijft aan houvast.

Het is een herkenbaar moment: je laat een gesprek nog eens door je heen gaan, weegt een keuze af of probeert te begrijpen wat je voelt. Aan de buitenkant is er weinig beweging, terwijl er vanbinnen van alles gebeurt.

Het mos en de houten ondergrond geven de figuur een plek in de natuur. Voor mij past dat bij de ruimte die buiten kan ontstaan om gedachten te laten bezinken. Je mag ergens bij blijven zonder meteen een antwoord te hoeven vinden.

Overdenken gaat over tijd nemen voor wat aandacht vraagt. Even bij jezelf zitten, luisteren en langzaam ontdekken wat voor jou van betekenis is.

Jezelf laten zien zoals je bent

Met Hier ben ik wil ik het moment laten zien waarop je jezelf durft te tonen. De figuur staat rechtop, met de armen iets van het lichaam en de handen naar voren. Die houding heeft iets openhartigs: dit ben ik, zo sta ik hier.

Jezelf laten zien kan spannend zijn. Je weet niet hoe een ander je zal ontvangen. In dit beeld komen die kwetsbaarheid en de moed om toch naar voren te treden samen.

Het lichaam is onbedekt en het oppervlak draagt zichtbare sporen van het maken. Voor mij hoort dat bij de boodschap: je mag aanwezig zijn met alles wat je heeft gevormd. Ook met je onzekerheden en de kanten van jezelf die je liever verborgen houdt.

Hier ben ik gaat over je plek innemen. Over jezelf toestaan om zichtbaar te zijn, zonder eerst aan alle verwachtingen te hoeven voldoen. Je bent er, en je mag er zijn.

De Was waarmee ik hier werk is zacht als je het verwarmt en stevig bij afkoeling maar het blijft vervormbaar wanneer je het weer verwarmt.